Stefaan Top is hoogleraar emeritus en dus dacht ik hem
in min of meer volmaakte rust aan te treffen, nagenietend
van een vruchtbare loopbaan. Maar omdat zijn opvolger
(m/v) nog altijd niet benoemd is, doceert hij strijdvaardig
verder aan de K.U.Leuven. "Je weet maar nooit dat ze van
mijn afwezigheid gebruikmaken om het vak volkskunde
een stille dood te laten sterven. En dat zal over mijn lijk
zijn." Hij is bijna 67, voor het tweede jaar nu al geeft hij
gratis les als bijzonder emeritus. "Vorig jaar hadden we
meer dan honderd studenten, en dat nota bene voor een
keuzevak. De meeste studenten smullen ervan. Prachtig
toch hoe ze voor dit vak eens kunnen ontsnappen uit de
wereld van bibliotheken en archieven, naar de mensen
zelf, naar het leven. Goede bibliotheken zijn schatkamers,
absoluut. Maar hoe vaak niet beperken studenten zich
daar tot zoeken, lezen, afschrijven en een beetje bewerken?
Niet zo bij ons. Wij halen onze stof bij de mensen
zelf. Oké, een discipline als volkskunde in leven houden,
da's een investering. Maar volkskunde is die investering
dubbel en dik waard. Want het gaat hier om zuiver
cultureel erfgoed, het is verre van oppervlakkige folklore.
En wat doen we met het erfgoed van de elite? We koesteren
het, we bewaren het. Dat moeten we dus ook doen
met erfgoed dat zo oneindig veel vertelt over de gewone
mens, en in een adem ook over onze eigen identiteit."