Openbaarheid van archieven is één van de meest centrale begrippen binnen en buiten het Nederlandse archiefwezen. Hoewel het denken over openbaarheid van archieven de afgelopen twee eeuwen sterk is veranderd, is de kern steeds hetzelfde gebleven: toestaan of weigeren? Daarnaast zijn de regels gewijzigd. Naast de Archiefwet bevatten ook andere wetten, met als belangrijkste de Wet openbaarheid van bestuur (WOB) en de Wet bescherming persoonsgegevens (WBP), bepalingen over de openbaarheid van archieven. Dit alles, en het feit dat het overgebrachte archiefmateriaal recenter is geworden, heeft het onderwerp een complexiteit bezorgd die aanleiding geeft tot de nodige dilemma's en discussies. Een actueel voorbeeld is de discussie over de openbaarheid van het rapport over de Hofmansaffaire uit 1956.

De complexe problematiek omtrent openbaarheid van archieven en informatie wordt in dit Jaarboek in dertien artikelen behandeld, verdeeld over vier hoofdstukken. Het inleidende hoofdstuk richt zich op de betekenis van openbaarheid in verleden en heden. In het tweede hoofdstuk staat het juridische perspectief van de openbaarheid centraal. De bijdragen in het derde hoofdstuk willen de dagelijkse praktijk van de omgang met beperkt openbare archieven tonen. Telkens moet een afweging worden gemaakt tussen de bescherming van de levenssfeer van personen en de belangen van het archiefonderzoek en de geschiedschrijving. In het laatste hoofdstuk wordt de andere kant van openbaarheid onder de loep genomen: het geheim houden of zelfs bewust niet vastleggen van bepaalde informatie.

Met dit Jaarboek hoopt de Stichting Archiefpublicaties een bijdrage te leveren aan de discussie over openbaarheid.

Het jaarboek 2006 staat onder redactie van Marijke Bruggeman, Geert-Jan van Bussel, Jan Kompagnie en Hans Waalwijk.